Πληρώνω για όσους, καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους κι εθεώρησαν την ύπαρξή τους παιγνίδι χωρίς ουσία.
Κώστας Καρυωτάκης (1896-1928)
Ζήτα από τον ουρανό διαμάντια.
Σου αξίζουν που υπάρχεις!
Π’ αγωνίζεσαι αγώναν άδικο, βαρύ-
που είν’ οι κριτές του ψεύτες, λωποδύτες.
Και παράλυτοι ημίονοι οι συμπαίκτες.
Και θεριά ανήμερα οι αντίπαλοι-
μιας κάποιας Ελλάδας βέρας γιοι
(ή, κάπως έτσι, τέλως πάντων…)
Ανώγια, κατώγια χτίζοντες με λόγια.
Α. Γ.
